Hieronder een deel van de colum van Youp van ‘t Hek (“Bob en Youp”) uit de Varagids.

 

Het is alweer een maand of wat geleden dat de bejaarden massaal hun heupen en polsen braken op het harde Hollandse ijs. Was men het schaatsen na twaalf zomerse winters verleerd?

Of begon men te enthousiast en gretig omdat de schaatshonger te groot was? Geen idee. Huisartsen en eerstehulpposten draaiden overuren. Dokters en verplegers kwamen zelf amper aan

schaatsen toe.

En de vorstperiode leverde mooie plaatjes op. Lange linten schaatsers in berijpte polders, een zwierend echtpaar of de domme ijspret op plantsoenvijvers. Overal spatte het geluk van af. Elk journaal, tijdschrift, elke krant of actualiteitenrubriek besteedde aandacht aan het romantische aspect van de Hollandse winter. Er had van mij nog iets meer sneeuw bij gemogen. Maar dat is zeuren. Het was mooi. Hardstikke mooi. Ergens las ik de regel: Nederlanders ontdooien pas als het vriest. Een waarheid als een Friese koe.     

Inmiddels is alles weer water. Het lijkt of er niks gebeurd is. Iedereen is het vergeten. Behalve de grote groep bejaarden. Het gips is er inmiddels af, maar pas over een half jaar de pennen en de plaatjes.